Définition dans McClintock & Strong
Johann Stephan Muller
Muller, Johann Stephan
Muller, Johann Stephan, théologien allemand, naquit à Smalobuch, dans la Forêt-Noire, le 20 juillet 1730, et fit ses études au gymnase de Rudolstadt et à l'Université de Iéna. En 1756 il fut nommé assistant de la faculté philosophique, devint membre de la Société latine de Iéna, et en 1758 assesseur du consistoire à Rudolstadt. En 1759 il fut nommé professeur extraordinaire de philosophie à Iéna, et en 1763 il fut fait professeur à Giessen. Il devint membre des académies des sciences d'Erfurt, de Francfort-sur-l'Oder et de Giessen. En 1768 il fut honoré de la superintendance du diocèse de Marburg, où il mourut le 24 octobre 1768. Ses travaux les plus importants sont : Dubiorum utrique modo, quo procedunt Theologi in explicandas imputatione peccati Adamitici oppositorum, brevis et modesta resolutio ac utriusque istius conciliatio (Jena, 1752, 4to) ; — Diss. utrum doctrina de mentis materialitate hypothesis philosophica possit vocari, et quo ostenso, an illa probabilior doctrina de simplicitate animi? (ibid. 1753, 4to) ; — Diss. philosophica de hominis obligatione ad utendum mediis revelationis vel ante admissam illius veritatem divinam (ibid. 1755, 4to) ; — Diss. sententias Protestantium juris naturae doctorum de lege naturali a vituperationibus cel. P. Desingii defendens (ibid. 1756, 4to) ; — Diss. metaphysica sententiam Philosophorum Christianorum de mundi et substantiarum origine nova quadam hypothesi contra systemata Aristotelis defendens (ibid. 1757, 4to) ; — Die Unschuld Luther's in der Lehre von dem Zustande der Seele nach dem Tode, wider die in unsern Tagen erregte Beschuldigung, als ob derselbe ein Seelenschläfer gewesen sei, gerettet (ibid. 1757, 4to) ; — Dass Luther die Lehre vom Seelenschlafe nie geglaubt habe, weiter und ent den starksten Grunden erwiesen (ibid. 1759, 4to) ; — Diss. Quid Reformati? ab eo vix Pontifici deflectunt in doctrina de S. Caena, quod offendunt Reformati (ibid. 1776, 4to) ; — De novis inter Regem Galorum et Magistratum dissensionibus quid mihi videtur (ibid. 1766, 8vo). Voir Döring, Gelehrte Theol. Deutschlands, s.v.
