Définition dans McClintock & Strong
Johann Daniel Muller
Muller, Johann Daniel
Muller, Johann Daniel, théologien allemand, naquit à Allendorf le 22 mai 1721, et fut instruit à Giessen, où il étudia la théologie, la philosophie et les langues anciennes. En 1740 il fut nommé recteur dans sa ville natale, et exerça en même temps la charge d'assistant de culte. En 1768 il accepta la chaire de professeur de divinité à l'Université de Rinteln, où il mourut le 30 avril 1794. Outre de nombreuses dissertations parues en revues, il publia plusieurs ouvrages, dont les plus importants sont Diss. in qua immortalitas animae ex principiis rationis, methodo mathematicorum demonstratur (Gissae, 1743, 4to) ; — Der rechte Gebrauch und Missbrauch der Vernunft bei Geheimnissen der Auferstehung der Toten insbesondere (Frankf. a.M. 1747, 8vo) ; — Possibilitas et certitudo resurrectionis mortuorum ex principiis rationis excitatae, methodo mathematicorum demonstrata; cum praefatione J.G. Canzii (Marburg, 1752, 8vo) ; — Diss. theologica de Providentia Dei ex confusione mundi demonstrata (Rinteln, 1771, 4to) ; — Entdeckter Kunstgriff unserer Zeiten, die Religion durch die Bibel und die Bibel durch die Religion el bestreiten (Brunsw. 1777, 8vo) ; — Progr. de mutilatione Dei, Scripturae, mundi et animae violatae rationis et revelationis teste (Rinteln, 1784, 4to). VOIR Döring, Gelehrte Theol. Deutschlands, 4:585-587.
